خسته شدم ازنقش بازی کردن از اینکه مجبورم جلوی هرکس یه نقاب بزنم  اخ روزگار اگه دستم بهت میرسید انتقام همه

عاشقای دنیارو ازت میگرفتم اخ ...

و من میمونم و شب

شب با همه ظلمتش وهزار تا سوال که توی ذهنمه که چراوچراوچرا

و اونوقته که تازه یاد تو می افتم میام پیشت مثل همیشه با یه کولبار از گناه وغم

و اونوقته که التماس میکنم منو ببخشی و تو برای هزارمین بار وشاید هم صد هزارمین بار منو میبخشی و من سر بر شونه

هات میذارم و اونوقته که دیگه هیچ چیز و هیچ کس نمیتونه جلوی اشکامو بگیره

اونوقته که میفهمم نه تو منو فراموش نکردی این منم که تو رو فراموش کردم من

یادم میفته که گناه از منه و منم که مقصرم نه تو

و اون احساس همیشگی که خودمو یادم میندازه که هی فلانی دنیا فریبه فریب

و کی میدونه فریب چیه؟

وقتی این دنیای پست بوقلمون صفت جلوی چشمامون خود نمایی میکرد یادمون رفت که یکی هم هست اون بالا و این پایین

و حتی نزدیک تر از اون، نزدیک تر((...من حبل ورید...))

حالا بگو کی فراموشکاره؟ حتی یه تشکر خشک وخالی بابت اینکه هنوز زندس ،نفس میکشه، راه میره و... بکنه؟

به خودت بیا ،چشمات رو باز کن ،هیچ راه میون بری نیست

فقط و فقط یک راه هست وبدون اگه به دلت مراجعه کنی حتما پیداش میکنی

شک نکن

(آرام باش،توکل کن،آستین هارا بالا بزن،آنگاه دستان خداوند را میبینی که زود تر از تو دست به کار شده اند.)

                                      نظر یادتون نره

نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387ساعت 23:14 توسط نازنین| |